.

Historia



województwo opolskie
powiat oleski
gmina Radłów
sołtys Roman Kaleja
liczba ludności (2007) 427
kod pocztowy 46-312 Bodzanowice
tablice rejestracyjne OOL

Historia Wichrowa sięga XVI wieku. Z nazwą Wichrów wiąże się pewna legenda. Pierwszym mieszkańcem wioski był człowiek o nazwisku Wicher. Był to starszy, samotny mężczyzna. Jego pożywieniem był suchy chleb a piciem woda ze studni. Pewnego dnia gdy poszedł po wodę wiał silny wiatr, który zepchnął go do studni. Nikt go nie uratował, gdyż studnia była bardzo głęboka.
[Rozmiar: 8200 bajtów]

Inne źródło podaje, że nazwa Wichrów powstała od nazwisk Wicher i Rau. Nazwa zmieniła się podczas II wojny światowe na Windenau. W 1783 roku Wichrów należał do von Krzidlowskiego. Posiadał on 13 rolników i 18 ogrodników. Wioskę zamieszkiwało 224 mieszkańców. W 1819 roku otwarto katolicką ośmioklasową szkołę. Początkowo był jeden nauczyciel. Dzieci pisały na tabliczkach. Jedna strona tabliczki była przeznaczona na matematykę a druga na język niemiecki. Zajęcia zaczynały się od porannej modlitwy. Dzieci siedziały w ławkach 10-osobowych. Szkoła organizowała wycieczki dla najlepiej uczących się dzieci. Były to najczęściej autobusowe wyjazdy do Wrocławia, Walbyndorfu, Bytomia, na Górę św. Anny oraz do kina. Rodziny były biedne, dlatego dzieci latem do szkoły chodziły boso. Jedynie w niedzielę do kościoła dostawały odświętny strój. Po zajęciach szkolnych dzieci pomagały przy pracach domowych. Jednym z zajęć było np. pasenie gęsi. Po ukończeniu szkoły dzieci musiały iść służyć a zarobione pieniądze oddawać rodzicom. Ludzie żyli ze sobą w zgodzie i harmonii. Pomagali sobie w pracach na polach, kosić łąki. Wspólnie organizowali i przygotowywali biesiady na zakończenie żniw czy też Boże Narodzenie.

W 1840 roku otwarto kopalnię rudy żelaza w Jaworze. W tym okresie przybyło do Wichrowa wielu ludzi. Do dziś w lasach koło Wichrowa jest wiele ścieżek, którymi chłopi chodzili do kopalni. W tym też roku przez 40 robotników wydobyto 3680 ton rudy. Cena jednej tony wynosiła od 20 srebrnych groszy do 1 talara. W roku 1845 mieszkańców było 474, mieszkali oni w 60 domach. W 1891 właścicielem stał się cesarz, który posiadał 457 ha, w tym 179 ha ziemi ornej, 8 ha łąk, 102 ha pastwisk, 165 ha lasu i 3 ha ugorów. W 1898 roku wybudowano nową szkołę. Podczas Powstania Śląskiego w 1920 roku na dachu szkoły zabito żołnierza. Legenda głosi, że od tej pory na strych straszy. Ktokolwiek zamieszkał w tym budynku nie mógł w nocy spać. Po drugiej stronie drogi, naprzeciw szkoły stał budynek wiejskiej straży pożarnej. W budynku było pomieszczenie bez okna tzw. więzienie. W 1937 roku wybudowano drogę asfaltową przez całą wioskę a rok później przedłużono ją do Bodzanowic.

[Rozmiar: 2561 bajtów]

Budowa świetlicy


W 1962 roku wypłynęła sprawa budowy świetlicy wiejskiej i tak też się stało. Postanowiono budować w czynie społecznym. Mieszkańcy pomagali przy zwożeniu ił, który potrzebny był do wyrobu cegły, zwieziono też 13 m3 drzewa. Darczyńcami działki pod budowę byli Gertruda Pawełczyk, która przeznaczyła na ten cel 7 arów ziemi oraz Franciszek Obląg, który ofiarował 10 arów ziemi. W 1966 roku rozpoczęto budowę a 21 lipca 1968 nastąpiło uroczyste otwarcie Wiejskiego Domu Kultury. Wstęgę przeciął poseł PRL p. Wróbel Wiktor. W klubie tym odbywały się spartakiady, wszelkie uroczystości, zabawy, posiedzenia. Dziś niestety nie odbywają się już żadne uroczystości czy też zabawy.

© 2008 www.interka.pl, Visit dzwiedz